هلال ماه محرم گشوده آغوشش

مگر عزای حسینم که گفته درگوشش

عجب عزای قریبیست که بعد صدها سال

گذشته است و جهانی بود سیه پوشش

امام صادق(ع)

كسي كه پرده از روي اسرار ديگران برداشت،رازهای پنهانش آشکار شود

یا فتاح، ای حلال تمامی مشکلات  و گرفتاریها چشم امید به تو دارم پس بگشا تمامی مشکلات دوستدارانت را

و طریق و راهی رهنموشان ده که در آن کژی و گمراهی نباشد

باز هم در دل جنون آغاز شد
زخم میدانهای مین ابراز شد

باز هم مجنون لیلایی شدیم
بعد عمری باز شیدایی شدیم

يا رب از فرط گنه نامه سياهم چه كنم

گر نبخشى ز ره لطف گناهم چه كنم

بسته گرديده زهر سو به رُخم راه نجات

ندهى گر تو در اين معركه راهم چه كنم

جز تو ما را نبود پشت و پناهى به جهان

بى پناهم ندهى گر تو پناهم چه كنم

يوسف افتاد بچاه از اثر بى گنهى

من ز فرط گنه افتاده به چاهم چه كنم

بخشش و لطف تو پاينده تر از كوه بود

من كه ناچيزتر از يك پَرِ كاهم چه كنم

به هدف گر نخورد تير دعايم هيهات

به اثر گر نرسد شعله آهم چه كنم

سايه لطف تو از لطف اگر روز معاد

نشود شامل احوال تباهم چه كنم

كس به روى من «ژوليده» نگاهى نكند

نكنى گر تو هم از مهر نگاهم چه كنم

لحظه اى خود را بيا از خويشتن بيگانه كن

ديدنى ها را فداى ديدن جانانه كن

تا به كى مِى از سبوى غير مى نوشى بيا

از سبوى رحمت حق باده در پيمانه كن

گنج در ويرانه پنهان ست بايد رنج كرد

گنج بى رنج ار كه خواهى خويش را ويرانه كن

تا نگردد از پريشانى پريشان خاطرت

هر كجا ديدى پريشان گيسوانى شانه كن

هر كجا ديدى كه عقل تو حريف نفس نيست

عقل را بگذار و خود را در جهان ديوانه كن

همچو شمعى فيض بخش ديگران باش و بسوز

در مقام جانفشانى خويش را پروانه كن

بهر تاريكى گورِ خويش شمعى برفروز

فكر فردا و حساب خالق جانانه كن

در مقام خاكسارى همچنان خورشيد باش

خدمت خلق خدا با همّتى مردانه كن

پند عبرت مى دهد «ژوليده» با پندش تو را

تا نگرديدى اسير دام ترك دانه كن

نیایش و اهمیت آن را در قرآن کریم از سه جهت می توان بررسی کرد:

اول: آیاتی که خدای تعالی در آن بندگان مؤمن را به نیایش ترغیب فرموده است.

«أجیب دعوة الداع اذا دعان...»  ندای کسی که مرا بخواند پاسخ می دهم...

«أدعوا ربکم تضرعا و خفیة...» ،  پروردگارتان را با تضرع و در نهان بخوانید، زیرا او متجاوزان سرکش را دوست ندارد.

«و ادعوه خوفا و طمعا...»  و بخوانید خدای را در حالی که ترسان باشید و امیدوار به رحمت بی منتهای او...

«ادعونی استجب لکم...» ،  مرا بخوانید تا دعای شما را اجابت کنم.

دوم:

 آیاتی که پیامبران خدا هنگام گرفتار شدن در شداید، به جهت گشایش، بدان وسیله به خدا متوسل می شده اند.

حضرت آدم (ع) پس از ترک اولی، در مقام اعتراف به تقصیر، چنین استغاثه کرد: «ربنا ظلمنا انفسنا و ان لم تغفر لنا و ترحمنا لنکونن من الخاسرین» ، ⁽⁶⁾ ای پروردگار، ما بر نفسهای خود ستم کردیم، اگر ما را نیامرزی و بر ما رحمت نیاوری از زیان دیدگان خواهیم بود.

6- اعراف/ 22

7- انبیاء/ 76

8- قمر/10 11

9- ابراهیم/ 37

10- انبیاء/ .87

11- همان مأخذ/ .88

12- انبیاء/83 

دعاونیایش: یکی از مصداق های ذکر و یاد خدا به شمار می آید که در اسلام جایگاه ویژه ای دارد. بیشتر عبادت های آدمی، دعا و نیایش است، به گونه ای که روح عبادت، دعا شمرده شده است. پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله در این باره می فرماید: «در نیازهای خود به هنگام بروز مشکلات، از خداوند مدد بطلبید و در سختی ها به او پناه ببرید و در پیشگاه او دعا کنید؛ زیرا دعا، روح و مغز عبادت است». در حدیث دیگری، دعا را اسلحه مؤمن، ستون دین و نور آسمان ها و زمین، معرفی کرده است. از حضرت علی علیه السلام هم روایت است: «دعا کلیدهای نجات و گنجینه های رستگاری است.» و چه زیبا می سراید حــــــــــــافــــــــــــــــــــــــــظ:

دعای صبح و آه شب، کلید گنج مقصود است  بدین راه و روش می رو که با دلدار پیوندی 

نیایش، پرواز روح است به سوی معبود، نمادی است از پرستش عاشقانه وجودی که معجزه حیات و هستی از او سرزده است. دعا و نیایش در همه لحظه ها آرام بخش و سودمند است، ولی بیش از همه هنگامی که آدمی دست به انجام کارهای مهم می زند و نیاز به امید و نیرویی برتر دارد، ارزش دعا درک می شود. حضرت علی علیه السلام در این زمینه می فرماید: «آن کسی که به شدت گرفتار دردی است، نیازش به دعا بیشتر از تندرستی است».

گفت پیغمبر که چون کوبی دری

  عاقبت زان در برون آید سری 

چون نشینی بر سر کوی کسی

  عاقبت بینی تو هم روی کسی 

چون ز چاهی می کنی هر روز خاک

  عاقبت اندر رسی در آب پاک

مولوی

و من حدیث بلندی ز یار می‌گویم

سخن زعاشق چشم انتظار می‌گویم

از او که همدم عشق است و هم صدای بهار

ز شور و شوق دل بی‌قرار می‌گویم

به بند بند وجودم زعشق می‌گویم

ز صوت بلبل و شور هزار می‌گویم

به آسمان کویر حجاز، خورشیدی

بر آمده‌ست که پروانه وار می‌گویم

ز واژه واژه، «اکمال» نور برخیزد

دوصد سپاس به پروردگار می‌گویم

ز یمن آیه «الیوم»، شوق می‌بارد

هزار حسن زلطف نگار می‌گویم

طلوع مهر سپهر ولایت است امروز

به زمهریر سخن از بهار می‌گویم

صبا به لطف نگار، از صمیم‌جان برخیز

که من ز عاشق چشم انتظار می‌گویم

مطلب جدید

وی سی پنل - پارسی کیوت

ای علی، ای آیت جان، آمدی

آمدی، ای جان جانان، آمدی

ذات حق را جلوه گر چون آفتاب

دل فروز، از مشرق جان آمدی

کعبه از نور جمالت روشن است

کز حریم لطف یزدان آمدی

ای ز تو، آیین احمد در کمال

ای دلیل راه انسان، آمدی

شهر بند عشق را، مفتاح راز

تا گشایی راز قرآن آمدی

خاتم دین خدا را پاسدار

ای به حشمت چون سلیمان آمدی

تا بر افروزی چراغ معرفت

در طریق علم و عرفان آمدی

یار با مظلوم و، با ظالم به جنگ

رحمتِ این، زحمتِ آن، آمدی

برفراز قله آزادگی

عالم آرا، مهر تابان آمدی

دردهای دردمندان را به لطف

ای طبیب جان، به درمان آمدی

تا بسوزی پرده های شرک را

شعله آسا، گرم و سوزان آمدی

ای ولی حق زمین را از فروغ

چون فلک، اختر به دامان آمدی

آسمان احمدی را، همچو مهر

سرکشیده از گریبان آمدی

دست حق، آمد برون از آستین

تا تو، ای بازوی ایمان آمدی

موج خیز مکتب توحید را

همچو مروارید غلطان آمدی

قبله جان محبان خدا

مرحبا، ای شیر یزدان آمدی

مشفق کاشانی

هر که را بر سر نباشد عشق یار

بهر او پالان و افساری بیار